Zuiderend

Wat ook een begin kan zijn

Zoals ik al eerder op dit weblog aangaf, ben ik altijd een liefhebber van geschiedenis geweest. Op school was het één van mijn favoriete vakken. Dat begon al op de lagere school met Bijbelse Geschiedenis en Vaderlandse Geschiedenis. Op de middelbare school trof ik alle jaren de beste geschiedenisleraar die je je maar kunt wensen, drs. T.M. (Titus) Gilhuis. Wat kon die man boeiend vertellen en altijd verbanden laten zien met de tijd waarin we leefden. Dat is voor mij een belangrijk aspect van geschiedenis: met behulp daarvan inzicht proberen te krijgen in hoe de huidige wereld in elkaar zit. Het laat de ontwikkeling van de mensen zien, hun denken en gedrag en hun opvattingen. Dat interesseerde mij vooral ook omdat ik ben opgegroeid in een milieu met een religieus-traditionele levensstijl, waarbij bestaande machtsstructuren als van God gegeven worden beleefd. Kennis van geschiedenis kan daarop een verrassend ander licht werpen.

Dordrecht, molen Kijck over den Dijck, de enig bewaarde molen van de stad, daterend uit 1713

Dordrecht, de stad waar ik ben geboren en het grootste deel van mijn leven heb gewoond, is er een met een lange en rijke historie. Daarin heb ik mij in de loop der jaren uitgebreid verdiept en ik vond het altijd boeiend te zien hoe mensen, samenleving en stad zich ontwikkelden. En ook hoe vernuftig men eeuwen terug al was; een mooi voorbeeld daarvan vind ik eeuwenoude molens en kathedralen. 

Toen 10 jaar geleden Ans en ik naar Middelburg verhuisden, een stad met net zo’n lange en bewogen geschiedenis, ben ik mij ook al snel gaan bezighouden met de geschiedenis, niet alleen van de stad maar ook van het landschap en hoe Walcheren in zijn huidige vorm en voorkomen is ontstaan. Geregeld nam ik boeken mee uit de bibliotheek, kocht er ook een aantal en werd lid van het Koninklijk Zeeuws Genootschap der Wetenschappen en de Heemkundige Kring Walcheren.

Ook hier was het verrassend uit de geschiedenis te leren hoe leven en samenleven zich ontwikkeld hebben en daarmee begrip te krijgen van waarom dingen hier zijn zoals ze zijn. Dit geldt voor de steden, de dorpen en het landschap van Walcheren en ook de andere (schier-)eilanden met het ‘continentale’ Zeeuws-Vlaanderen waaruit Zeeland bestaat.

Laatst nam ik nog weer eens een fotoboekje mee uit de bibliotheek. Het betrof een bundel ansichtkaarten met foto’s van Middelburg van ongeveer een eeuw geleden. Al bladerend stuitte ik op een plaatje dat mij verraste. Op een foto van de Lange Delft, volgens het onderschrift uit 1920, zag ik de pui van een winkel van de fa. M. Spiering uit Dordrecht. ”Is er hier in Middelburg een vestiging van Spiering geweest?”, vroeg ik mij natuurlijk meteen af.

Bladzijde uit “Middelburg zoals het was” van Willy Leijnse, uitg. Slingenberg Boekproducties Hoogeveen, 2002.

Spiering in Dordrecht was een grote en vooraanstaande muziekwinkel, in 1890 gevestigd door Machgiel Spiering (1868-1926). De activiteiten betroffen het verkopen, ruilen of repareren van ”automatische muziekinstrumenten, speeldozen, violen, zithers, mandolines, banjo’s en harmonica’s”.
Later werd Spiering ook orgelbouwer en pianoverkoper. In de topperiode had de afdeling orgelbouw 20 mensen in dienst. De werklijst omvat ruim 80 instrumenten. Machgiel Spiering startte in 1910 met de orgelbouw. Rond 1930 werd het bedrijf van Harmannus Thijs overgenomen die de orgelmakerij van Van Oeckelen had voortgezet. Het laatste orgel werd in 1967 opgeleverd, een tweeklaviers instrument in kerkgebouw De Bron in Amsterdam.

De winkel van Spiering aan de Voorstraat in Dordrecht 1928/32. Rechts van de ingang de verkoop van bladmuziek en kleine instrumenten. De drie linkerramen zijn van de showroom waar de vleugels, piano’s, harmoniums en later de electronische orgels werden verkocht.
Beeldbank Regionaal Archief Dordrecht, foto H.G. Beerman

Al jong werd ik een vaste klant van de platenafdeling. Toen ik een jaar of 14 was kocht ik er mijn eerste langspeelplaat, een 25 cm lp van Feike Asma op het orgel van de Oude Kerk in Amsterdam. Mijn tweede plaataankoop was een 30 cm lp met de Vijfde Symfonie van Widor, een legendarische opname eveneens van Feike Asma op dat prachtige orgel. Het was een rib uit mijn lijf, 22 gulden kostte hij en thuis kreeg ik op mijn kop omdat ik zoveel geld voor een grammofoonplaat had uitgegeven. Veel lp’s en later ook cd’s volgden in de loop der jaren en ook mijn Ahlborn orgel kocht ik er.

Natuurlijk ben ik gaan uitzoeken wanneer die winkel in Middelburg is geopend en hoelang hij heeft bestaan. Want nu is hij er niet meer. Ik zocht er ook naar omdat er een genealogische connectie bestaat tussen de Tempelaar stamboom en de familie Spiering. Van mij uit bezien zijn zij er een zijtakje van omdat een kleindochter van oprichter M. Spiering trouwde met mijn vader’s jongste broer. Mijn tante is nu 90 en ik heb haar naar de winkel gevraagd. Zij kon zich niets herinneren van het bestaan van een winkel in Middelburg noch dat daarover werd gesproken.

De Zeeuwse krantenbank bracht opheldering. In de Middelburgsche Courant van 21 september 1928 stond onderstaande advertentie:

Middelburgsche Courant 21 september 1928 p.2
ZB Krantenbank Zeeland

Ook trof ik een artikeltje aan waarin de fa. Spiering werd geïntroduceerd en de winkel een aanwinst voor de stad werd genoemd.
Opvallend is dat M. Spiering hier in feite ten tonele wordt gevoerd terwijl hij in 1926 is overleden. Het bedrijf werd voortgezet door zijn zonen Wijnand Pieter (1900-1960) en Pieter Wijnand (1904-1972) waarbij zich later Machgiel (Max) (1917-1985) voegde.

Middelburgsche Courant 22 september 1928 p.9
ZB Krantenbank Zeeland

Bijzonder vond ik het dat door deze winkel veel aandacht werd geschonken aan een nieuw, heel ’modern’ fenomeen: de grammofoon. Uit de advertentie blijkt dat de firma de alleenverkoop voor Zeeland had van ’de meest moderne machines van His Master’s Voice’ en daarbij een uitgebreide keuze in platen. Zij trok ermee de provincie in om demonstraties te geven met deze ’gramophones’. Voor velen moet het een sensatie zijn geweest om op die manier naar muziek te luisteren. 

Middelburgsche Courant 18 oktober 1928 p.4
ZB Krantenbank Zeeland

De gramophone was eind 19e eeuw uitgevonden door de elektrotechnicus Emile Berliner (1851-1929). Het patent erop dateert uit 1887. Hij vond ook de grammofoonplaat uit.
In 1897 werd de Britse platenmaatschappij The Gramophone Company opgericht. Die kocht in 1899 het beeldmerk van het hondje Nipper luisterend voor de hoorn van de gramophone. Het was ontworpen en oorspronkelijk geschilderd door de Britse kunstenaar Francis Barraud (1856-1924). The Gramophone Company ging platenspelers en grammofoonplaten verkopen onder het merk His Master’s Voice met dit logo. In Zeeland had Spiering dus het alleenverkooprecht van een voor die tijd hypermodern muziekapparaat voor in de huiskamer.

Naast het verzorgen van demonstratieavonden in de provincie presenteerde de fa. Spiering zich nadrukkelijk in het maatschappelijk leven. Zo lees ik in de kranten dat filmavonden en clubfeesten werden opgeluisterd met muziek van door Spiering beschikbaar gestelde gramophoneplaten. Of ze verzorgde de muziek zelf. In de Middelburgsche Courant van 17 februari 1930 is bijvoorbeeld het volgende te lezen:

Zaterdagavond had zich de groote Schuttershofzaal geheel gevuld met belangstellenden in het eerste jaarfeest van de vereeniging van leerlingen der Middelburgsche Mulo Meisjesschool, genaamd De Kubieke Meter, (MxMxM).

Er volgt een uitgebreid verslag van het geboden programma. Aan het eind staat dan de volgende alinea:

De avond werd verder gevuld met versterkte gramofoonmuziek, geleverd door de firma Spiering. De versterking was o.i. zelfs voor de groote zaal wel wat al te goed. Iets minder harde muziek was zeker beter tot haar recht gekomen.

Ook manifesteerde de fa. Spiering zich op de Bektem II, een Internationale Bakkerijtentoonstelling in het Schuttershof te Middelburg, waar de stand zelfs in de prijzen viel. In de Middelburgsche Courant van 9 juli 1929 wordt verslag gedaan van een rondgang langs de stands. Over die van de fa. Spiering werd het volgende gemeld:

De zaal verlatende, nemen wij eerst een kijkje bij de stands onder de veranda en dan wel allereerst in dien van de firma M. Spiering te Dordrecht en Middelburg, die nu wel niet precies een artikel kan brengen uitsluitend het engere doel der tentoonstelling betreffende, maar wier piano’s en orgels en niet het minst haar gramaphone’s, pathephone’s en verdere mechanische en veelal electrisch gedreven muziek voortbrengende machines, hier zeer welkom zijn, omdat zij kunnen zorgen dat exposanten en bezoekers steeds muziek hebben.
Het is nog niet zoo lang geleden dat wij over deze firma schreven, en als wij dan ook mededeelen, dat zij hier het beste van het beste heeft gebracht, dan weet men zeker ook van dezen stand wat te kunnen medenemen. De firma heeft bovendien een radio-installatie opgesteld, die door luidsprekers op verschillende plaatsen in den tuin, doet hooren wat Hilversum, Huizen of de buitenlandsche stations door den aether tot ons zenden.

In de beschrijving wordt melding gemaakt van een radio-installatie. Wat dat zou kunnen inhouden in die tijd, de jaren 1920-’30 blijkt misschien uit onderstaande indrukwekkende foto die ik in het Regionaal Archief Dordrecht aantrof.

Opstelling van radio’s (New Edison), luidsprekers en gramofoonplatenspelers bij muziekhandelsfirma M. Spiering op de Voorstraat.
Beeldbank Regionaal Archief Dordrecht

Er verschenen meerdere malen berichten in de kranten dat de orgelbouwafdeling ergens in het land weer een aantal opdrachten had verworven. Hierbij werd de firma aangeduid als Electrische Orgelfabriek M. Spiering te Dordrecht-Middelburg. Integratie alom, zou je zo zeggen.

Of de verkoop niet succesvol was omdat de Zeeuwen de kat uit de boom keken, of dat er andere oorzaken waren, het is mij niet bekend en ik heb het niet terug kunnen vinden. Feit is dat er in september 1933 plotseling advertenties in de kranten verschenen in verband met een liquidatie-uitverkoop. Nergens heb ik een bericht gevonden waarin melding werd gemaakt van het sluiten van dit filiaal en de reden daarvan. Ook heb ik niets gevonden over de filiaalhouder Herman Sukkel. 
De winkel heeft dus slechts vijf jaar bestaan en kwam met deze uitverkoop tot een roemloos einde. De firma Spiering trok zich terug op het Dordtse eiland en er werd kennelijk in de familie niet meer over gesproken.

De Zeeuw. Christelijk-historisch nieuwsblad voor Zeeland 8 september 1933 p.4
ZB Krantenbank Zeeland
De Faam 13 september 1933 p.2
ZB Krantenbank Zeeland
Middelburgsche Courant 15 september 1933, p.4
ZB Krantenbank Zeeland

Behalve met de muziekwinkel aan de Lange Delft is de firma Spiering in Middelburg ook actief geweest op het gebied van orgelbouw. De door Wijnand Spiering geleide orgelbouwafdeling heeft gewerkt aan het orgel in de Gasthuiskerk. 

Op www.orgelsinzeeland.nl lees ik:
”De firma M. Spiering uit Dordrecht heeft in 1951 het orgel gerestaureerd, waarbij een Bourdon 16′ voor het hoofdwerk werd aangebracht, die als transmissie ook op het pedaal te bespelen was. Dit register werd op een pneumatische lade aan de buitenzijde van de kas opgesteld. Het pedaalklavier werd vernieuwd en de manuaalomvang uitgebreid van dis”’ tot f”’.” 
Bij de speeltafel is aan de muur een plaat bevestigd waarop dit is vermeld.

Middelburg Gasthuiskerk plaquette bij de speeltafel

De firma Spiering in Dordrecht bestaat inmiddels ook niet meer. Kleinzoon Chiel Spiering sloot de winkel in 2006. De orgel- en pianohandel was al beëindigd. De verkoop van kleinere instrumenten en bladmuziek werd voortgezet door Margriet den Hartog en Yvonne Peters in een winkel ook aan de Voorstraat, onder de naam Spiering. De cd-afdeling werd overgenomen door Klaas Bart van Nes en ging verder onder de naam Dordrecht Klassiek.

De dames Den Hartog en Peters kwamen in 2016 tot de conclusie dat het drijven van de winkel niet langer te combineren was met hun muzikale activiteiten en hebben toen de winkel gesloten. Zij zijn verder gegaan als webwinkel voor bladmuziek en als reparatieatelier voor kleine instrumenten.

Van het eens zo trotse bedrijf Spiering leeft na 126 jaar de naam slechts voort in het webadres.

De afgelopen strenge coronaperiode, die al met al twee maanden heeft geduurd, hebben wij gebruikt om stukje bij beetje de tuin beter op orde te brengen. In het verleden kwam daar vaak minder van omdat onze plannen altijd inhielden dat we begin of half mei voor een week of zes met de caravan eropuit trokken naar één van onze favoriete streken zoals de Cévennen, het Drautal of de Hongaarse poesta. Daar willen we nog wel eens heen, of weer rondtrekken door Oost-Europa, Denemarken, iets nieuws ondernemen met reizen naar Spanje of Italië. Plannen genoeg! We hadden ze echter al uit ons hoofd gezet door de medische sores die vanaf december weer toenamen. Maar ook in Nederland gaat het feest niet door. Vanwege de coronapandemie zijn de campings dicht. Gisteravond hoorden we van premier Rutte dat ze vanaf 1 juli weer open mogen. Dan komt er natuurlijk een vloedgolf aan kampeerders op af, in de kortste keren zal alles ’complet’ zijn. Misschien in september….
En de grenzen zijn voorlopig ook dicht.
Dan maar de tuin in om die eens mooi en fleurig te maken. Ans is daar goed in en weet wat er in de border moet komen, hoe je die mooi krijgt met kleuren en bloeiwijze en bloeitijd. Ik zorg voor het gras en doe het sjouwwerk. Samen maken we er iets moois van.

We hebben een ommuurde stadstuin met een grasveldje, tegelpaden en stukken met grijze breeksteen. Daarnaast een houten terras met aan twee zijden een border. De voortuin heeft een houten terras omgeven door dezelfde grijze breeksteen. Allemaal heel onderhoudsarm dus en dat past wel als je uitgebreide reisplannen hebt. Nu is het even anders.

De twee nieuwe Prunussen hebben nog kleine doch beloftevolle kronen.

Een paar jaar geleden is één van de Prunussen in de achtertuin doodgegaan. De Esdoorn met het mooie rode blad in de voortuin was bovendien aangetast door een schimmel en maakte jaar na jaar minder blad dat ook eerder viel. Vorig jaar hebben we er maar eens werk van gemaakt en zodoende zijn in oktober door een hoveniersbedrijf in de achtertuin twee nieuwe Prunussen geplant met de fraaie naam Autumnalis Rosea. In de voortuin is de Esdoorn vervangen door een Acer platanoides ’Crimson Sentry’ (Noorse Esdoorn), een langzaam groeiende zuilboom op laagstam met grote roodpaarse bladeren. Weer rood blad dus. Nu de boom vol in blad staat kunnen we niet anders zeggen dan dat de kleur prachtig is. De drie nieuwe bomen zijn het goed gaan doen.

Zonlicht en wind geven prachtige kleureffecten bij de Noorse esdoorn
Het blad van de Noorse esdoorn.

Met de border kan Ans zich helemaal uitleven. Er staat een mooie verzameling planten en heesters in zoals Aconitum (Monnikskap), Delphinium, Sering, winterharde Geraniums, Zeeuws Knoopje en een Japanse esdoorn (Acer palmatum) met ook van dat mooie rode blad. Op het terras staat een verzameling potten met van alles dat tot wasdom moet komen. Tegen de tuinmuur Clematis, Kamperfoelie en een uitbundig groeiende en straks bloeiende witte Roos. Alleen de Stokrozen in het hoekje, die willen maar niet deugen, wat er ook geprobeerd wordt. Een beetje stok en armetierige roos. Ze krijgen nog een kans, dacht ik.

De Japanse esdoorn is een struik

Dan hebben we sinds kort ook een heuse orchidee in de tuin. Een gast, aangevoerd door de wind en geland in de pot met Hosta’s bij de voordeur. Vermoedelijk is het een Gevlekte rietorchis of juni-orchis (Dactylorhiza praetermissa var. junialis). Ineens was hij er of beter, viel hij op en voordat de Hosta’s omhoog knalden en hem geheel zouden overvleugelen, heeft Ans hem in een eigen pot gezet. En hij doet het! Als hij nou ook nog gaat bloeien…

Gevlekte rietorchis

Zo maken we van onze tuin een plek om graag te zitten en in te werken, nu we in deze pandemische tijden beperkt worden in onze bewegingsvrijheid. En ook al worden de maatregelen binnenkort in fasen versoepeld, wij zullen daar met grote terughoudendheid aan meedoen. Die versoepeling komt ons te snel; dat virus is heel besmettelijk en kan zo beschadigend tekeer gaan. Wij behoren allebei tot de risicogroep, niet alleen vanwege de leeftijd. Voor een overlevingsstrijd op een intensive care hebben we weinig bij te zetten. Dus voorkomen is beter en de zelfverkozen thuisisolatie, met wandelingen in de buurt of langs de zee en fietstochtjes in rustige gebieden en straks voorzichtig misschien toch weer een keertje uit eten, houden we nog wel een poosje vol, zeker met een tuin die er nu zo gerieflijk bij ligt.

Ans maakt de rand van het pad naar de straat onkruidvrij.

Het leven gaat door!

Vanmiddag wilden Ans en ik maar eens een ander ommetje maken dan in de afgelopen weken. Vanuit huis door de buurt, de ene keer linksom, dan weer rechtsom, langs het akkerland aan de rand van de stad, of door het Van Beestpad, een knussig door knotwilgen omzoomd fiets- en wandelpad, het rondje door Brigdamme en dan langs de kaasboerderij van Schellach  – variatie genoeg maar op den duur heb je het wel gezien. Ook al staat onderweg de natuur bescheiden en soms heel uitbundig in bloei. De lente zet gewoon door, corona of geen corona.

Aan het eind van onze straat staan een paar meidoorns (of sleedoorns?) fantastisch te bloeien

Dus nu maar de auto gepakt, naar Westkapelle gereden en geparkeerd onderaan het duin bij de reddingsboot, op een vrijwel verlaten parkeerplaats. Toen we boven kwamen zagen we het nog duidelijker: we waren vrijwel de enigen. Het strand was leeg net als de wandelweg ernaast en het pad over de duinen. Terwijl er doorgaans veel wandelende mensen zijn. Rond de strandtent in de verte richting Zoutelande ook geen beweging. Echt niemand te bekennen. 
Hadden we ook niet thuis moeten blijven?

Niemand te zien

Nu ja, we waren er toch, anderhalve meter afstand houden tot andere mensen was geen probleem zo, die frisse neus gaan we toch maar halen. Wat heel goed lukte met de bij tijd en wijle ijskoude harde noordenwind.

Hardloopster op verlaten strand

Terug reden we door Westkapelle en zagen een geheel verlaten dorp. Niemand te zien, restaurants, terrassen en winkels dicht. Alleen Melis de frietenboer bij de dijk was open en er stond één klant, waar normaal op een dag als deze rond half zes een rij van zeker 10 meter staat. Ook bij het kibbelingenloket stond één klant.

Over de buitenkant van de Westkappelse Zeedijk naar Domburg, langs restaurant Westkaap met het magnifieke uitzicht over zee. Ook leeg, zo’n triest gezicht nu.

Strand, strandweg en pad op de duinen bij Westkapelle helemaal voor ons. Links Zoutelande en rechts daarvan in de verte de Sardijnstoren in Vlissingen.

In Domburg, altijd een bruisende badplaats met veel volle terrassen en rondwandelende gasten, was ook bijna niemand te zien. Maar ja, alle campings zijn dicht benevens bungalowparken, hotels, B&B’s en wat er meer aan logies wordt geboden. Toeristisch Walcheren is leeg, geen gast te zien, nergens hoor je Duits praten. Het is nu van ons, de vaste bewoners. Er wordt al een aantal jaren geklaagd over het gestaag toenemende toerisme met alle gevolgen voor ruimtebeslag, natuuraantasting, drukte op de wegen en andere ongemakken.
Maar nu, helemaal niemand, dat is, hoe zal ik het noemen – unheimisch.
Zo, toch nog wat Duits vandaag.

De kop boven het weeroverzicht van vanavond op Buienradar geeft goed aan hoe het was en wat de komende week wordt verwacht. Een paar fragmenten:
Het blijft de komende week wisselvallig in Nederland. Vandaag passeerde een zwak koufront met wat regen.
En voor vanmiddag werd aangekondigd:
Vanuit het westen klaart het soms op, maar ook kan er nog een enkele bui vallen. Met temperaturen van 10 tot 12 graden is het vrij zacht voor de tijd van het jaar. Er staat een matig tot vrij krachtige en aan zee krachtige zuiden- tot zuidwestenwind.

Verder lezen

Op dinsdag 6 juni 1944 vonden de geallieerde landingen plaats in Normandië, de grootste amfibische invasie in de geschiedenis en het begin van de bevrijding van West-Europa. Na felle gevechten kon een bruggenhoofd worden gevormd waaruit de geallieerden konden uitbreken. Met een ongekend snelle opmars door Frankrijk en België kon op 4 september 1944 de haven van Antwerpen door de Britse troepen worden veroverd. Die haven bleef echter onbruikbaar zolang er geen vrije doorvaart over de Westerschelde was. De Duitsers hadden versterkingen aan de zuidkant bij Breskens en aan de noordkant op Walcheren. Hun leger op Zuid-Beveland werd via Zeeuws-Vlaanderen naar België gedirigeerd om de Canadezen af te stoppen die via Vlaanderen oprukten. Wat ze niet lukte, de Canadezen bevrijdden de kust en gingen door naar Breskens.

Monument bij Westkapelle voor de landingen op 1 november 1944
Verder lezen

Rutger Bregman schreef een nieuw boek: ‘Het water komt.’ In deze brief aan alle Nederlanders luidt Rutger de noodklok: net als voor de Watersnoodramp in 1953 waarschuwen experts dat we grote delen van Nederland kunnen verliezen aan het water. Toch komen we niet genoeg in actie. Maar nu kunnen we het tij nog wél keren. Om ervoor te zorgen dat iedereen dit verhaal kan lezen of luisteren, geven we het gratis weg. Ga naar https://hetwaterkomt.nl voor jouw exemplaar.

Verder lezen

Wanneer we in Hurpesch zijn doen we af en toe boodschappen bij de Plus in Gulpen. Op de weg erheen komen we door Partij en langs Wittem met het grote klooster. Toen we zagen dat er dit jaar opnieuw een kerststallententoonstelling was in het klooster, zijn we erheen gegaan en hebben meteen de kloosterkerk met zijn kapellen bezocht.

Voorzijde van het klooster met op de linkerhoek de kloosterkerk en op de rechterhoek de bibliotheek
Verder lezen

Ja, de kerstdagen zijn voorbij. We hebben ons net als eerdere jaren ruim een week van tevoren genesteld in het zuiden van Limburg. Dit keer op hetzelfde adres als vorig jaar, in de buurtschap Hurpesch op de oostelijke helling van het Geuldal, tussen Mechelen en Epen.

Onze vakantiewoning is weer de gerestaureerde vakwerkboerderij uit de 18e eeuw in de buurtschap Hurpesch bij Mechelen.
Verder lezen

De muziekgeschiedenis laat voor wat in het algemeen wordt aangeduid als klassieke muziek een opeenvolging zien van stijlen, stromingen en tijdperken: Renaissance – Barok – Classicisme – Romantiek – 20e eeuw – eigentijds klassiek. Die laten een ontwikkeling zien van eenvoudig en eenstemmig naar toenemende complexiteit in meerstemmigheid, klankvorming, ritme en harmonie. In de 20e eeuw werd het steeds moeilijker met atonale en seriële muziek, ook wel ervaren als avant-gardistische moeilijkdoenerij.

Verder lezen

In de inleiding tot dit weblog, te vinden onder het label ‘Over’, inmiddels Profiel geheten, ga ik in op de herkomst van de naam Zuiderend. Daar zit enige stamboomaffiniteit achter. Omdat ik alleen schrijf over de stamboom van mijn moeder, zou de indruk kunnen ontstaan dat ik mij niet heb verdiept in de stamboom aan vaders kant. Niets is minder waar. Van die stamboom heb ik gegevens verzameld tot in de Middeleeuwen. Bij de start van dit weblog heb ik ook bedacht dat de resultaten van dit stamboomonderzoek zich ook goed lenen om over te schrijven. Als ik tenminste erin slaag leuke en interessante feiten of verhalen over mijn voorvaderen en -moederen te achterhalen. Dat is wel moeilijker dan het verzamelen van namen, datums en familieverbanden. Veel daarvan is op internet te vinden en het programma My Heritage, dat ik voor het vastleggen van de stambomen gebruik, is daarbij ook behulpzaam door hun ‘Smart Matches’.

Verder lezen